Egotoestanden en de Transactionele Analyse.

In deze column zal ik met enige regelmaat een methode, techniek of model uit de coaching kort toe te lichten. Vandaag is de beurt aan de Transactionele Analyse (TA). Het gaat te ver om de hele TA uitgebreid te bespreken. Ik beperk me dan ook tot een belangrijk element van de TA: de Ego-toestand. Deze zal ik hieronder in een voorbeeld toelichten.

De TA gaat er van uit dat een mens drie hoofdrollen tot zijn beschikking heeft: De ouder, de volwassene en het kind. De ouderrol is daarnaast nog onderverdeeld in de verzorgende ouder en de kritische ouder. De volwassene kent geen onderverdeling en het kind is onderverdeeld in het aangepaste kind en het vrije kind.

Hoe ziet dat er nou in de praktijk uit? Het is vrijdagavond en je zit voor de televisie. Dit is hoe de verschillende ego-toestanden zouden kunnen reageren:

Verzorgende ouder:
Ik ga er lekker voor zitten. Ik heb het verdiend, het is een zware week geweest… Het is ook vreselijk dat je zo hard moet werken… Weet je wat, ik neem een borrel en een bak chips erbij…

Kritische ouder:
Ik heb toch niet voor niets een abonnement bij de sportschool. Moet je kijken wat een kwabben, ik zou echt iets aan mijn conditie moeten doen. Een kilo of 15 afvallen zou ook niet misstaan. Nog chips eten ook? Elk pondje gaat door het mondje hoor…

Aangepaste kind:
Zucht… ik had toch naar de sportschool moeten gaan. Ik heb mezelf diep teleurgesteld. Ik neem als troost een borrel en een bak chips. Trouwens ik las laatst ergens dat sporten helemaal niet goed voor je is.

Vrije kind:
Hoera, mijn favoriete serie is op televisie, ik plof op de bank met een deken en de afstandsbediening, heerlijk zo'n avondje helemaal niets aan de hand…

Volwassene:
Tja, de sportschool of televisie? Nou, het is zo'n zware week geweest, laat ik mezelf eens lekker verwennen, ik ga niet naar de sportschool. Ik vertrouw erop dat ik dat volgende week wel weer oppak. Ik ga heerlijk genieten van mijn televisieserie, maar een bak chips hoef ik er eigenlijk niet bij.

Waarschijnlijk kun je zelf op elk van deze ego-toestanden nog wel meer voorbeelden bedenken en herkennen. Je eigen interne dialoog verraad veel over of je vanuit je ouder of kind toestand reageert of vanuit de afweging die je als volwassene maakt.


Oktober

De herfst komt er weer aan, we zomeren nog lekker na, maar iets van de kou van de herfst zit al weer in de lucht. De tijd van het jaar die uitnodigt tot beschouwing komt er weer aan. Terugkijkend op een mooie lange zomer bekruipt mij een melancholisch gevoel.

Als je naar buiten kijkt valt het op dat de eerste bomen al aan het verkleuren zijn. Er zijn minder vogels, zelfs als de zon schijnt lijkt het kouder. Volgens de thermometer valt het allemaal wel mee, zo rond de 19 graden, toch een prima temperatuur zeker voor de tijd van het jaar. Maar de tijd van zwembaden in de tuin en met zijn allen aan de plas liggen is voor dit jaar voorbij.

Er hangt een ander soort genieten in de lucht. Door het bos wandelen en de bladeren voor je uit schoppen. Lekkere knus een warm vest aantrekken en samen met je geliefde op de bank, misschien met een filmpje en een glas wijn.
Het theaterseizoen is weer begonnen, wat zal dat ons brengen? Elk seizoen heeft zo zijn eigen karakter en genietmomenten. Het is het omschakelen dat mij soms wat zwaar valt. Het loslaten van de zomer, het verwelkomen van de herfst.
Het helpt dat de herfst dit jaar langzaam nadert. De eerste storm moet nog komen. Dat is het eigenlijke startsein, data zijn wat dat betreft betekenisloos.

Wat is jouw favoriete herfstgevoel? Wanneer is het voor jou herfst? Je mooiste herfst herinnering, schrijf hem op het forum in de rubriek Herfst. Ik ga met een warme trui aan op de bank zitten met een boek. Wie weet komt er een geliefde vriend langs om mijn warmte mee te delen...


Het regent, het zegent…

Heb je ooit geprobeerd de regen te omarmen? Niet figuurlijk gesproken, maar letterlijk?

Ik was laatst in de sauna. Lag ik daar heerlijk te bubbelen in het bubbelbad, toen het begon te regenen buiten. Geen klein buitje ook, een stevige bui met grote druppels. Ik ging naar buiten om te voelen hoe dat was. Ik voelde het natte gras tussen mijn tenen, voelde hoe de grote druppels mij snel afkoelden. Ik stond daar met mijn armen wijd geopend naar de hemel om de regen te omarmen. Heerlijk! Al snel was ik volledig afgekoeld. Toen ik weer naar binnen ging vroegen mensen mij: "hoe was dat om te doen?" "was de regen koud?"

Terug in het bubbelbad zat ik dat eens te overdenken. Hoe komt het eigenlijk dat ik zo'n beetje de enige was die dit deed? Mensen zijn nieuwsgierig naar de ervaring maar kiezen er niet voor om die te gaan opdoen. Als ze niets gevraagd hadden, was ik er van uit gegaan dat ik de enige was die benieuwd zou zijn naar hoe dat is. Het lijkt erop dat mensen er voor kiezen om via anderen het leven te ervaren. Alsof ze liever toeschouwer zijn dan deelnemer.

Op welk gebied ben je toeschouwer in jouw eigen leven? Waarin sta jij aan de zijlijn, in plaats van op het veld? Hoe zou het zijn om je eigen regendans te doen? Wat zou je doen als je er echt voor zou gaan, de regie van je eigen leven in handen zou nemen...



P.s.
Reacties op deze column zijn welkom in het algemene gedeelte van het forum. Daar is een discussie aangemaakt getiteld: "Regendans"

Valid XHTML 1.0! Valid CSS!